284,338 visitors
327,407 page views
1.15 page views / visitor

 

Cicero

You are here:   Home > Wandelblog 2018 > 2018-02-24_Woudenberg

2018-02-24_Woudenberg

 

Woudenberg, 24-02-2018

11 km

 

Als we vertrekken vriest het nog. De zon schijnt. We zijn blij dat we de bossen in gaan, beschermd tegen de gure oostenwind. De plassen op en langs de bospaden zijn bevroren. Als je er op gaat staan brokkelen de ijslagen krakend af, zodat je er half doorheen zakt. Dat roept herinneringen op aan de kindertijd, waarvan dit soort activiteiten en geluiden blijkbaar een onlosmakelijk onderdeel vormen. Een soort Elfstedenkoorts in het klein.

Gelijk al bij de start horen en zien we een klein kwetterend vogeltje in een hoge boom (foto 1, zonder vogeltje…). Omdat het langs de stam omlaag vliegt-tuimelt bestempelen we ons exemplaar in eerste instantie als ‘boomkruipertje’. Alleen blijft het beestje daarna wat op de grond rondscharrelen, en zien we het nooit meer de boom in kruipen, waardoor we toch weer twijfels krijgen over onze soortbepaling. Waarschijnlijk is het ‘gewoon’ een meesje (waar natuurlijk ook niets mis mee is!).

We lopen door de halfbevroren bossen (foto 2 en 3), tot we bij de Veenplas komen (foto 4 en 5). En daarna trekken we weer lustig verder langs bosranden (foto 6), door open velden en weer terug de bossen in. De meest schilderachtige wegen volgen we, afwisselend brede zandpaden, hobbelige bevroren ruiterpaden, statige beukenlanen en smalle ‘eenmanspaadjes’ tussen dichte begroeiing.

Op een bepaald moment wordt onze aandacht wederom getrokken door luid gekwetter uit de hoge bomen om ons heen. Dat komt uit een klein vogeltje in de boomtop (foto 7, de vogel is hier net gevlogen…). Het heeft een geel borstje, zo denk ik te zien, en maakt een geluid dat ik onthoud als ‘pwiet’. Als ik dit later thuis opzoek in mijn inmiddels befaamde “Zakgids Vogels van Nederland en België” kom ik uit bij het vrouwelijke exemplaar van de roodborsttapuit. Maar ook hier slaat direct alweer de twijfel toe. Ik moet toch maar eens een soort kijkertje aanschaffen om het spul wat dichterbij te kunnen halen. En uiteraard wat meer aandacht besteden aan het onderscheiden der soorten.

We lopen verder, en beklimmen een heuvel met uitzicht over aangrenzende heidevelden (met autoweg op de achtergrond, maar die trachten we te negeren). Een mooie pauzeplek, compleet met bankjes. Helaas steken we hier boven de omgeving uit, waardoor we niet langer beschermd zijn tegen de snijdende oostenwind. Eenmaal weer beneden komen we bij een kruispunt op de heide met een opvallende witte wegwijzer (foto 8). Uit het bijschrift bij de routebeschrijving (Mooisteroutes.nl):

Volgens sommigen is deze wegwijzer de markering van een oude, tot 1840 veel gebruikte verbinding tussen Amersfoort en Wijk bij Duurstede. Het begin zou in Amersfoort in de buurt van het Havik en de Teul gelegen hebben. Volgens anderen is de wegwijzer misplaatst – en zeker niet oud of oorspronkelijk, en zo ziet hij er eerlijk gezegd ook niet uit – en heeft op deze plek nooit zo’n verbindingsweg gelopen.

Ik sta blijkbaar niet alleen in mijn onmacht om de mij omringende werkelijkheid van enige zin of duiding te voorzien…

Even later worden we nog geattendeerd op een informatiebord van de daar gelegen prehistorische heuvel (foto 9). Met daarbij in de routetekst de aansporing “lees, kijk en keer om”. Dat advies opvolgend is onze dagtocht min of meer ten einde, en kunnen wij ons gaan warmen aan de koffie.

 

Bekijk de kaart

Bekijk de foto's

 

 

 

Wandelblogs

 

 

Iedere zaterdag (bijna) wandel ik in de omgeving van Utrecht. Door weer en wind, bij nacht en ontij (bij wijze van spreken). Dat komt niet doordat ik zo ondernemend ben, maar door het feit dat ik me in de zomer van 2012 heb aangesloten bij een wandelgroep. Heerlijk! Ik hoef niet alles zelf te plannen of te organiseren, maar vooral te zorgen dat ik op zaterdag bijtijds opsta en mij op het afgesproken uur bij de startlocatie meld. Die startplaats wisselt wekelijks, en daarmee uiteraard ook het wandeltraject.

Na verloop van tijd ben ik onderweg wat foto’s gaan maken, die ik achteraf – tezamen met een kort begeleidend commentaar - deel met mijn fellow-travellers. Sinds begin 2014 doe ik dit online, in de vorm van een soort weblog: mijn wandelblog. Omdat het voor mij elke keer weer een verrassing is waar ik zal lopen, moet ik ook mijn foto-onderwerpen ter plaatse (en in het voorbijgaan) als zodanig herkennen. Dat heeft wel iets van een wekelijkse ‘blind date’.

Het merendeel van mijn 'dates' bestaat uit “Utrechtse landschappen”, hoewel we ons af en toe ook buiten de regio wagen. Dat levert dan "Uitheemse landschappen" op, of - meer specifiek - "Kustlandschappen".

Op een gegeven moment ben ik van wandelgroep geswitcht. Vier jaar lang maakte ik deel uit van de wandelgroep LOOP, waarin ik  met veel plezier gewandeld heb. Toen die groep dreigde te worden opgeheven heb ik met een aantal mede-lopers een soort 'doorstart' gemaakt. Sinds die tijd loop ik dus met de "Doorlopers". 

Nu, na inmiddels meer dan 10 jaar wandelen, loop ik nog steeds met evenveel plezier. Alleen merk ik dat we - uiteraard - vaker dezelfde routes lopen. En dat mijn teksten en beelden bijgevolg in herhaling gaan vervallen. Dat is voor mij voldoende reden om niet alles wat ik loop nog in mijn 'wandelblog' te melden... 

Sorry daarvoor.

   


 

 

boekenkat

 

Mijn boekenka(s)t(t)en

 

 

 

 

 

 

 

 

 Extra's

 

Rome revisited

Een reisverslag

 


  

Zes dagen Dublin

Een reisverslag

 


  

Weerzien in Petersburg

Een reisverslag

 


  

Omweg naar Moskou 

Rusland

Een reisverslag

 


 

Rondreis door Ierland


Een reisverslag

 


 

Zeven dagen in Rome

 

Een reisverslag

 

 

 

 

Copyright © Paul Lamandassa 2007-2024 | Powered by CMSimple| Template: ge-webdesign.de| Login