284,336 visitors
327,398 page views
1.15 page views / visitor

 

Cicero

You are here:   Home > Wandelblog 2018 > 2018-03-31_Kockengen

2018-03-31_Kockengen

 

Kockengen, 31-03-2018

13,5 km

 

Na drie dagen te zijn geveld door een lichte griep dan wel ernstige verkoudheid sta ik op deez’ derde dag – indachtig het seizoen – op uit mijn (spreekwoordelijke) graf om mij te vertonen aan mijn medewandelaars. Het is nog (net) geen wonderbaarlijke genezing, maar het kan ermee door. “Sta op en wandel”, zo spreek ik mijzelf op deze laatste ochtend van de eerste lentemaand bemoedigend toe. De stigmata van mijn lijden draag ik bij mij, duidelijk zichtbaar voor eenieder die ogen (en oren) heeft: de loopneus, het akelige hoestje en mijn wilde uitbarstingen in luidruchtig niezen. Maar niet langer gedraald nu: op pad!

“Het oude dorp Kockengen ligt ingeklemd tussen de Bijleveld en de Groote Heicop. Deze veenstromen uit de late Middeleeuwen moesten het polderwater afvoeren richting de Hollandse Amstel en de Utrechtse Vecht. Dat de beide veenstromen elkaar bijna raken ervaar je in het dorpscentrum, eigenlijk ligt alleen het Kerkplein ertussenin. Achter de kerk betreed je gelijk de graskade van de Groote Heicop en die volg je het dorp uit.” Zo vangen de auteurs van de serie wandelroutes Lopen langs linies – Rob Wolfs en Rutger Burgers – hun alleszins lezenswaardige beschrijving van ons onderhavige project aan. Veel van deze water-verdedigingslinies zullen wij (ik althans) vandaag niet bewust meekrijgen, maar dit terzijde. De weg op zich is mooi genoeg, het doel slechts bijzaak…

We zijn het dorp nog niet uit via de graskade, of overal om ons heen vliegen de grauwe ganzen verstoord op. Waarin we ze storen is niet geheel duidelijk, maar steeds weer kiezen er plukjes ganzen het luchtruim, cirkelen daar even luid gakkend rond om vervolgens weer ergens vreedzaam te landen. Ik meldde al eerder dat ik geen camera meedraag die geschikt is voor het ‘spotten’ van vogels, maar ik weet toch een tweetal min of meer herkenbaar in beeld te krijgen (foto 1).

De polders die wij doorkruisen zijn nat en drassig, af en toe bebost (foto 2, 4) maar vaker vlak en eindeloos, slechts doorsneden door afwateringskanalen en –gemalen, met in het centrum daarvan de Spengense Molen (foto 6-9). Tussendoor begroeten we de lente met de eerste lammetjes (foto 3), en pauzeren we bij Toren De Grote Sniep (foto 6; ik kijk vanaf boven neer op mijn medewandelaars en andere passanten).

Onderweg kijk ik, door voorjaarsgekwetter verleid, regelmatig omhoog vanwaar een bonte vogelpopulatie ons toezingt. Het is maar af en toe dat ik de zangers waarneem, en nog zeldzamer dat ik ze herken. Met behulp van onze bioloog determineer ik wat scholeksters, merels, kool- en pimpelmezen, futen, huismussen, spreeuwen, een dode aalscholver… Genieten is het wel, al dat voorjaarsgezang om mij heen als ik me even terug laat zakken uit de groep. Op een gegeven moment lopen we op een dijkje langs het water. In de bomen aan de voet van deze dijk geven koolmezen hun concert. Die heb ik zodoende op ooghoogte, en op nog geen 4 meter afstand! En ze zingen en kwetteren dat het een lieve lust is.

Een prachtige lentedag derhalve. Bij thuiskomst krijg ik de terugslag, en voel ik me rijp voor m’n bed. Misschien toch iets te vroeg herrezen. Tenslotte is het morgen pas Pasen, de dag van de wederopstanding…

 

Bekijk de kaart

Bekijk de foto's

 

 

 

Wandelblogs

 

 

Iedere zaterdag (bijna) wandel ik in de omgeving van Utrecht. Door weer en wind, bij nacht en ontij (bij wijze van spreken). Dat komt niet doordat ik zo ondernemend ben, maar door het feit dat ik me in de zomer van 2012 heb aangesloten bij een wandelgroep. Heerlijk! Ik hoef niet alles zelf te plannen of te organiseren, maar vooral te zorgen dat ik op zaterdag bijtijds opsta en mij op het afgesproken uur bij de startlocatie meld. Die startplaats wisselt wekelijks, en daarmee uiteraard ook het wandeltraject.

Na verloop van tijd ben ik onderweg wat foto’s gaan maken, die ik achteraf – tezamen met een kort begeleidend commentaar - deel met mijn fellow-travellers. Sinds begin 2014 doe ik dit online, in de vorm van een soort weblog: mijn wandelblog. Omdat het voor mij elke keer weer een verrassing is waar ik zal lopen, moet ik ook mijn foto-onderwerpen ter plaatse (en in het voorbijgaan) als zodanig herkennen. Dat heeft wel iets van een wekelijkse ‘blind date’.

Het merendeel van mijn 'dates' bestaat uit “Utrechtse landschappen”, hoewel we ons af en toe ook buiten de regio wagen. Dat levert dan "Uitheemse landschappen" op, of - meer specifiek - "Kustlandschappen".

Op een gegeven moment ben ik van wandelgroep geswitcht. Vier jaar lang maakte ik deel uit van de wandelgroep LOOP, waarin ik  met veel plezier gewandeld heb. Toen die groep dreigde te worden opgeheven heb ik met een aantal mede-lopers een soort 'doorstart' gemaakt. Sinds die tijd loop ik dus met de "Doorlopers". 

Nu, na inmiddels meer dan 10 jaar wandelen, loop ik nog steeds met evenveel plezier. Alleen merk ik dat we - uiteraard - vaker dezelfde routes lopen. En dat mijn teksten en beelden bijgevolg in herhaling gaan vervallen. Dat is voor mij voldoende reden om niet alles wat ik loop nog in mijn 'wandelblog' te melden... 

Sorry daarvoor.

   


 

 

boekenkat

 

Mijn boekenka(s)t(t)en

 

 

 

 

 

 

 

 

 Extra's

 

Rome revisited

Een reisverslag

 


  

Zes dagen Dublin

Een reisverslag

 


  

Weerzien in Petersburg

Een reisverslag

 


  

Omweg naar Moskou 

Rusland

Een reisverslag

 


 

Rondreis door Ierland


Een reisverslag

 


 

Zeven dagen in Rome

 

Een reisverslag

 

 

 

 

Copyright © Paul Lamandassa 2007-2024 | Powered by CMSimple| Template: ge-webdesign.de| Login