284,336 visitors
327,398 page views
1.15 page views / visitor

 

Cicero

You are here:   Home > Wandelblog 2018 > 2018-11-03_Leersum

2018-11-03_Leersum

 

Leersum, 03-11-2018 

13 km

 

Altijd November, altijd die bossen

En altijd de weg weer kwijt, altijd.

Het originele gedicht (J.C. Bloem, November) gaat over november en regen, en “altijd dit leege hart”. Maar hoewel het november is, regent het niet. Het is koud vanmorgen, jawel! Maar het regent niet, weer niet… Nooit regent het meer op onze wandelingen, zo lijkt het wel. En dus lopen wij niet door de druipende novemberbossen, met ons ‘leege hart’. Maar wel weer door de bossen, zoals zo vaak de laatste tijd. Té vaak, wat mij betreft. Ik wil wel weer eens wat zien, onderweg. En dan bedoel ik wat anders dan bomen, bomen, en nog eens bomen. Naaldbomen, beukenlanen, loofwouden met daarin verstopt allerlei prachtige zangvogels die ik wel hoor maar waar ik absoluut nooit vrij zicht op krijg. Soms vliegen ze treiterend over ons pad, maar denk niet dat ze even rustig op een paaltje gaan zitten waar ze goed in beeld komen. En meestal krijg ik ze al helemaal niet te zien, en hoor ik enkel hun ellendige gezang.

Ik sluit de foto’s bij, kijk zelf maar of er iets op te ontdekken valt… Nee toch? Zelfs de Uilentoren (foto 9) is onbewoond:

“U staat voor de Pyramide Lombok, iets na 1900 gebouwd op het hoogste punt van het Lombokbos door de eigenaar van wat toentertijd allemaal nog heidevelden waren. Door de vier uilen op de bovenhoeken werd de naam in de volksmond al snel veranderd in Uilentoren. U kunt de toren beklimmen en heeft, ondanks dat veel bomen inmiddels boven het bouwsel uittorenen, nog steeds een mooi uitzicht.” (uit de bijsluiter bij deze ‘mooisteroute’)

Dat je de toren kunt beklimmen lees ik nu pas, achteraf… Had ik moeten doen natuurlijk, en dan genieten van het weidse uitzicht over… de bossen.

Genoeg gemiezerd nu (toch nog regen…?). We lopen op de heerlijk verende bosgrond over kronkelende paadjes, steken middels gammel-beplankte bruggetjes de drooggevallen beken over, en klauteren ons een weg door dit ‘heuvelachtige’ gebied:

“De Utrechtse Heuvelrug wordt aan de zuidkant begrensd door een stuwwal die tijdens de ijstijd ontstaan is doordat zand en grind door het oprukkende ijs voor zich uit werd geschoven. Het hoogste punt van de stuwwal ligt op ongeveer 35 meter terwijl de omgeving een hoogte van circa 10m boven NAP heeft. Deze stuwwal is relatief smal met steile hellingen, zoals u inmiddels gemerkt zult hebben.” (info Mooisteroutes.nl)

En hoewel het koud is in de ochtend (de temperatuur komt bij vertrek nauwelijks boven het vriespunt) worden wij vergezeld door een waterig zonnetje die de hele omgeving opvrolijkt, de bossen inbegrepen. Dat het restaurant halverwege onze tocht gesloten is, zodat we onze meegebrachte boterhammen zonder warme koffie op het kille buitenterras moeten eten, net buiten bereik van de verwarmende zonnestralen, nemen we maar voor lief. Want dit gebied is echt prachtig, en onze wandeltocht bijgevolg heerlijk! Ondanks wat korte dwalingen, en onze noodgedwongen improvisaties als wij de ‘inkortversie’ van de 21km-lange route willen bewandelen. Die staat wel aangegeven op kaart, maar niet in de tekst uitgeschreven.

Het feit alleen al dat ik nu dit verslag zit te typen bewijst dat we de bossen ook vandaag weer veilig achter ons hebben kunnen laten.

 

Bekijk de kaart

Bekijk de foto's

 

 

 

 

Wandelblogs

 

 

Iedere zaterdag (bijna) wandel ik in de omgeving van Utrecht. Door weer en wind, bij nacht en ontij (bij wijze van spreken). Dat komt niet doordat ik zo ondernemend ben, maar door het feit dat ik me in de zomer van 2012 heb aangesloten bij een wandelgroep. Heerlijk! Ik hoef niet alles zelf te plannen of te organiseren, maar vooral te zorgen dat ik op zaterdag bijtijds opsta en mij op het afgesproken uur bij de startlocatie meld. Die startplaats wisselt wekelijks, en daarmee uiteraard ook het wandeltraject.

Na verloop van tijd ben ik onderweg wat foto’s gaan maken, die ik achteraf – tezamen met een kort begeleidend commentaar - deel met mijn fellow-travellers. Sinds begin 2014 doe ik dit online, in de vorm van een soort weblog: mijn wandelblog. Omdat het voor mij elke keer weer een verrassing is waar ik zal lopen, moet ik ook mijn foto-onderwerpen ter plaatse (en in het voorbijgaan) als zodanig herkennen. Dat heeft wel iets van een wekelijkse ‘blind date’.

Het merendeel van mijn 'dates' bestaat uit “Utrechtse landschappen”, hoewel we ons af en toe ook buiten de regio wagen. Dat levert dan "Uitheemse landschappen" op, of - meer specifiek - "Kustlandschappen".

Op een gegeven moment ben ik van wandelgroep geswitcht. Vier jaar lang maakte ik deel uit van de wandelgroep LOOP, waarin ik  met veel plezier gewandeld heb. Toen die groep dreigde te worden opgeheven heb ik met een aantal mede-lopers een soort 'doorstart' gemaakt. Sinds die tijd loop ik dus met de "Doorlopers". 

Nu, na inmiddels meer dan 10 jaar wandelen, loop ik nog steeds met evenveel plezier. Alleen merk ik dat we - uiteraard - vaker dezelfde routes lopen. En dat mijn teksten en beelden bijgevolg in herhaling gaan vervallen. Dat is voor mij voldoende reden om niet alles wat ik loop nog in mijn 'wandelblog' te melden... 

Sorry daarvoor.

   


 

 

boekenkat

 

Mijn boekenka(s)t(t)en

 

 

 

 

 

 

 

 

 Extra's

 

Rome revisited

Een reisverslag

 


  

Zes dagen Dublin

Een reisverslag

 


  

Weerzien in Petersburg

Een reisverslag

 


  

Omweg naar Moskou 

Rusland

Een reisverslag

 


 

Rondreis door Ierland


Een reisverslag

 


 

Zeven dagen in Rome

 

Een reisverslag

 

 

 

 

Copyright © Paul Lamandassa 2007-2024 | Powered by CMSimple| Template: ge-webdesign.de| Login